Zwaarder gebrouwen stout voor de handel; Export stout
Export stout
- Vergisting: bovengistend
- Alcohol: 6,5 – 8,5%
- Kleur: zeer donker bruin tot ondoorzichtig zwartbruin
- IBU: 35 – 80
- Bijzonderheden: een sterkere en zoeter bier in vergelijking met de Irish Dry stout maar niet zo sterk als de Russian imperial stout.
Guinness special export wordt tijdens de Stibon uitgeschonken als stijlvader voor dit biertype. Wie zou ik dan zijn om het hier niet mee eens te zijn!
Fish and Chips, geen moeilijke pairing maar gewoon twee regionale producten combineren! Je kunt ook Iers stoofvlees proberen of een lekker kersen-chocolade taartje. Probeer het te zoeken in het geroosterde van het bier met koffie of chocoladetonen. Alles wat hier bij past, past ook bij dit bier.
Geschiedenis
De geschiedenis van stout gaat terug tot de 17e eeuw in Engeland. Oorspronkelijk werd het bier “stout” genoemd vanwege zijn sterke smaak, in tegenstelling tot de lichtere bieren van die tijd. Het werd gebrouwen met donkergeroosterde mout, wat resulteerde in zijn karakteristieke donkere kleur en rijke smaak. Stout evolueerde door de eeuwen heen, met verschillende variaties zoals Irish Stout, Milk Stout en Imperial Stout die ontstonden. Tegenwoordig is stout een populaire bierstijl over de hele wereld, met talloze brouwerijen die hun eigen unieke interpretaties produceren.
Export Stout: de stout die de wereld over reisde
Export Stout onderscheidt zich van andere stoutvarianten doordat het oorspronkelijk werd ontwikkeld voor exportmarkten buiten Groot-Brittannië. Om de lange zeereizen naar bestemmingen zoals West-Afrika, het Caribisch gebied en Zuidoost-Azië te doorstaan, brouwden producenten een bier met een hoger alcoholpercentage, een stevigere hopbitterheid en een robuuste geroosterde moutsmaak. Hierdoor bleef het bier langer houdbaar en behield het meer van zijn karakter tijdens transport. In verschillende exportlanden groeide de stijl vervolgens uit tot een eigen biercultuur, waarbij lokale brouwers de receptuur aanpasten aan regionale smaakvoorkeuren. Daardoor bestaan er tegenwoordig zowel droge en bitterdere als zoetere en vollere interpretaties van Export Stout.
“Stout bier, vol van smaak en kracht,
Brouwerij Hersbach
Een donkere schat, die elke dorst verzacht.”
Het gebruik van hop in een Export Stout
In een traditionele Export Stout worden van oudsher klassieke Engelse hopsoorten gebruikt, zoals East Kent Goldings en Fuggles. Deze specifieke hoppen werden gekozen omdat ze een subtiel, aards, houtachtig en licht kruidig aromaprofiel hebben dat harmonieus samengaat met de intense, geroosterde tonen van koffie en choco van de donkere mouten. Omdat dit biertype historisch werd gebrouwen met een hoger alcoholpercentage en een stevige hopbitterheid om de lange zeereizen naar overzeese kolonies en verre exportmarkten te overleven zonder te bederven, fungeerde de hop hierbij primair als een natuurlijk conserveermiddel en smaakbalanceerder; de uitgesproken bitterheid van de vroeg toegevoegde bitterhop was namelijk essentieel om de zware, zoete en volle moutbasis van het bier in evenwicht te houden.
Welke soorten mout gebruik je voor een stout?
Voor het brouwen van stout worden verschillende moutsoorten gebruikt om de kenmerkende kleur, smaak en aroma te creëren. Enkele van de belangrijkste moutsoorten die worden gebruikt zijn:
- Geroosterde mout: Dit is de belangrijkste moutsoort die wordt gebruikt voor het verkrijgen van de donkere kleur en geroosterde smaak van stout. Het kan variëren van licht tot zwaar geroosterd, afhankelijk van het gewenste smaakprofiel.
- Pale mout: Pale mout wordt vaak gebruikt als basismout om een stevige moutsmaak en zoetheid aan het bier toe te voegen.
- Chocolate malt: Deze mout voegt tonen van chocolade en koffie toe aan het bier, waardoor de smaakcomplexiteit wordt versterkt.
- Black malt: Deze moutsoort wordt gebruikt voor extra kleur en diepte, en kan een scherpere, meer geroosterde smaak toevoegen aan het bier.
- Crystal malt: Crystal malt wordt soms gebruikt om een lichte zoetheid en karameltonen aan het bier toe te voegen, waardoor het meer complexiteit krijgt.
Hoe werd vroeger het mout geroosterd?
Vroeger, voordat moderne technologieën werden gebruikt, werd mout vaak geroosterd in een open vuur of in een oven. Deze methode van roosteren was arbeidsintensief en vereiste nauwgezette aandacht om de gewenste kleur en smaak te bereiken zonder de mout te verbranden.
Het roosteren gebeurde meestal in een dunne laag op een rooster of bakplaat, waarbij de mout regelmatig werd omgedraaid om gelijkmatig te roosteren en te voorkomen dat het verbrandde. De temperatuur en duur van het roosteren waren cruciaal om de gewenste smaak en kleur te bereiken, en brouwers ontwikkelden vaak hun eigen technieken en geheimen om consistente resultaten te behalen.
Deze traditionele methode van roosteren gaf mouten een diepere, rijkere smaak en aroma, en het proces was een belangrijk onderdeel van het brouwproces voor stouts en andere donkere bieren. Hoewel moderne brouwerijen vaak geavanceerde roostertechnologieën gebruiken, blijft het traditionele roosteren van mout een belangrijk onderdeel van de geschiedenis en het karakter van ambachtelijke bieren.